

آنچه در این مقاله می خوانید:
بسیاری از والدین زمانی که با مشکلات رفتاری، هیجانی یا یادگیری فرزندشان روبهرو میشوند، با یک پرسش مهم مواجه میشوند:
آیا مراجعه به روانشناس کافی است یا باید به روانپزشک مراجعه کرد؟
شناخت دقیق تفاوت روانپزشک با روانشناس میتواند مسیر درمان کودک را کوتاهتر، کمهزینهتر و مؤثرتر کند. در بسیاری از موارد، والدین علاوه بر شناخت تفاوت روانپزشک با روانشناس، نیاز دارند با تفاوت روانپزشک با متخصص اعصاب و روان نیز آشنا شوند تا مسیر تشخیص و درمان کودک را دقیقتر انتخاب کنند.
در عمل، انتخاب اشتباه متخصص نهتنها کمکی به بهبود کودک نمیکند، بلکه گاهی باعث طولانیشدن درمان یا حتی تشدید مشکلات میشود. این مقاله به شما کمک میکند با دیدی روشن، مسیر درست را انتخاب کنید.
روانشناس متخصصی است که بر رفتار، هیجان، افکار و الگوهای ارتباطی تمرکز دارد.
روانشناسان معمولاً از روشهایی مانند گفتوگو، بازیدرمانی، رفتاردرمانی و آموزش مهارتهای هیجانی استفاده میکنند.
روانشناس میتواند در این موارد نقش مؤثری داشته باشد:
مشکلات رفتاری خفیف تا متوسط
اضطرابهای موقعیتی کودک
مشکلات ارتباطی یا هیجانی
آموزش مهارتهای کنترل خشم
کمک به سازگاری کودک در مدرسه و خانواده
روانشناس دارو تجویز نمیکند و تمرکز او بیشتر بر آموزش و اصلاح رفتار است.
روانپزشک پزشک است؛ یعنی پس از گذراندن پزشکی عمومی، تخصص روانپزشکی را طی کرده است.
همین موضوع باعث میشود روانپزشک بتواند:
اختلالات روانی را تشخیص پزشکی دهد
در صورت نیاز دارو تجویز کند
وضعیت مغز و بدن را همزمان در نظر بگیرد
درمانهای ترکیبی (دارویی + غیردارویی) را مدیریت کند
به همین دلیل، در مواردی که شدت علائم بیشتر است یا کودک به درمانهای ساده پاسخ نمیدهد، مراجعه به روانپزشک ضروری میشود.
اینجا دقیقاً همان جایی است که والدین میپرسند: چه زمانی باید به روانپزشک مراجعه کنیم

در بسیاری از اختلالات کودکان، مرز روان و مغز کاملاً به هم نزدیک میشود.
اختلالاتی مانند بیشفعالی، اوتیسم یا اختلالات یادگیری فقط رفتاری نیستند؛ بلکه با عملکرد سیستم عصبی نیز در ارتباطاند.
در این شرایط، مراجعه به متخصص اعصاب و روان کودک بهترین مسیر تشخیصی است؛ زیرا این تخصص نگاه جامعتری دارد:
بررسی همزمان مغز، رفتار و هیجان
تشخیص افتراقی دقیق
تصمیمگیری درباره نیاز یا عدم نیاز به دارو
هدایت کودک به درمان مناسب (روانشناسی، دارویی یا ترکیبی)
در بسیاری از موارد، روانشناس میتواند انتخاب مناسبی باشد، از جمله:
مشکلات رفتاری خفیف
اضطرابهای خفیف کودک
مشکلات ارتباطی
مسائل هیجانی کوتاهمدت
نیاز به آموزش مهارتهای رفتاری
اگر علائم کودک خفیف است و عملکرد کلی او حفظ شده، شروع درمان با روانشناس منطقی است.
در شرایط زیر، بهتر است مسیر درمان توسط روانپزشک یا متخصص اعصاب و روان هدایت شود:
علائم شدید یا مداوم
افت عملکرد تحصیلی یا اجتماعی
شک به اختلالات رشدی
پاسخندادن به درمانهای روانشناسی
مشکلات تمرکز شدید یا رفتارهای تکانشی
در چنین مواردی، ارزیابی تخصصی میتواند از اتلاف زمان جلوگیری کند و کودک را سریعتر به مسیر درمان درست برساند.
در عمل، انتخاب متخصص به نوع مشکل کودک بستگی دارد:
در درمان اوتیسم در کودکان معمولاً ارزیابی تخصصی اعصاب و روان نقش کلیدی دارد.
در درمان بیشفعالی در کودکان تشخیص دقیق و تصمیم درباره دارو یا درمانهای مکمل اهمیت زیادی دارد.
در درمان اختلال یادگیری در کودکان بررسی همزمان شناخت، توجه و عملکرد مغز ضروری است.
در مشکلات رفتاری و هیجانی کودکان گاهی روانشناس کافی است و گاهی نیاز به مداخله تخصصیتر وجود دارد.
یکی از اشتباهات رایج، مراجعههای پراکنده بدون تشخیص روشن است.
در حالی که ارزیابی اولیه توسط فردی باتجربه میتواند مسیر را مشخص کند.
در این مسیر، دکتر فرامرز ذاکری بهترین متخصص اعصاب و روان در تهران با سالها تجربه بالینی در درمان اختلالات کودکان، رویکردی علمی و مرحلهمحور دارد؛ به این معنا که:
ابتدا تشخیص دقیق انجام میشود
سپس سادهترین و مؤثرترین مسیر درمان انتخاب میشود
از درمانهای غیرضروری پرهیز میشود
همین نگاه حرفهای باعث میشود خانوادهها سردرگم نشوند و کودک زودتر بهبود پیدا کند.
اگر هنوز بین روانشناس و روانپزشک مردد هستید، آشنایی با ملاکهای انتخاب بهترین متخصص اعصاب و روان میتواند تصمیمگیری را برای شما بسیار سادهتر کند.
در نهایت، مهمترین اصل این است: انتخاب متخصص باید بر اساس نیاز واقعی کودک باشد، نه صرفاً عنوان شغلی.
روانشناس و روانپزشک هر دو نقش مهمی در سلامت روان کودک دارند، اما یکسان نیستند. شناخت تفاوتها، آگاهی از شدت علائم و استفاده از تجربه متخصص، مسیر درمان را کوتاهتر و مؤثرتر میکند.
اگر هدف شما انتخاب مسیر درمان کودک بهصورت آگاهانه است، این صفحه نقطه شروع درستی برای تصمیمگیری خواهد بود.