

آنچه در این مقاله می خوانید:
میگرن فقط یک سردرد معمولی نیست. این اختلال عصبی میتواند با درد ضرباندار، تهوع، حساسیت به نور و صدا و در بعضی بیماران با اورا همراه باشد. شدت و دفعات حملات نیز از فردی به فرد دیگر تفاوت زیادی دارد.
برخی افراد فقط چند حمله در سال دارند، در حالی که در میگرن مزمن تعداد روزهای سردرد بسیار بیشتر است و میتواند بر کار، خواب، روابط و فعالیتهای روزمره تاثیر قابل توجهی بگذارد.
قبل از انتخاب هر روش نورومدولیشن باید ابتدا تشخیص میگرن و نوع آن مشخص شود؛ زیرا تمام سردردها میگرنی نیستند و درمان سردرد تنشی، خوشهای یا سردرد ثانویه ممکن است مسیر متفاوتی داشته باشد.
در rTMS یک کویل در نزدیکی سر قرار میگیرد و پالسهای مغناطیسی کنترلشده تولید میکند. این میدان مغناطیسی میتواند فعالیت الکتریکی نورونهای ناحیه هدف و ارتباط آن ناحیه با شبکههای پردازش درد را تحت تاثیر قرار دهد.
میگرن با تغییراتی در تحریکپذیری قشر مغز، پردازش حسی و شبکههای درد مرتبط دانسته شده است. به همین دلیل پژوهشگران بررسی کردهاند که آیا تنظیم فعالیت این شبکهها با تحریک مغناطیسی میتواند دفعات یا شدت حملات را کاهش دهد.
با این حال، مکانیسم دقیق درمان هنوز به طور کامل مشخص نیست و نباید rTMS را به صورت ساده به عنوان «خاموش کردن مرکز میگرن» معرفی کرد.
یکی از مهمترین نکاتی که در بسیاری از مطالب اینترنتی نادیده گرفته میشود، تفاوت میان sTMS و rTMS است. هر دو از میدان مغناطیسی استفاده میکنند، اما پروتکل و کاربرد آنها یکسان نیست.
| ویژگی | sTMS | rTMS |
|---|---|---|
| نوع تحریک | پالس منفرد | پالسهای تکرارشونده |
| کاربرد مورد مطالعه | در برخی مطالعات برای درمان حمله حاد، به ویژه میگرن با اورا | بیشتر برای کاهش دفعات و شدت حملات و پیشگیری مورد بررسی قرار گرفته است |
| محیط استفاده | برخی دستگاهها قابل حمل بودهاند | معمولا در محیط درمانی و با دستگاه تخصصی انجام میشود |
| پروتکل | پالس منفرد در زمان مشخص | فرکانس، شدت، محل و تعداد پالسها براساس پروتکل تعیین میشود |
در محتوای قدیمی این صفحه، مطالعهای با 267 شرکتکننده به عنوان مدرکی برای اثربخشی rTMS معرفی شده بود؛ در حالی که این پژوهش مربوط به single-pulse TMS یا sTMS در افراد مبتلا به میگرن با اورا بود.
در مرحله اصلی تحلیل، 82 بیمار sTMS و 82 بیمار تحریک Sham دریافت کردند. دو ساعت پس از درمان نخستین حمله، 39 درصد گروه sTMS بدون درد بودند؛ در حالی که این میزان در گروه Sham حدود 22 درصد بود.
بنابراین این مطالعه برای درک شواهد TMS در میگرن مهم است، اما نباید آن را به عنوان مطالعه rTMS یا به شکل «بیش از دو سوم بیماران درمان شدند» معرفی کرد.
مرورهای علمی جدید نشان میدهند شواهد مربوط به rTMS در میگرن رو به افزایش است. یک مرور سیستماتیک که مطالعات Sham-controlled را تا پایان سال 2025 بررسی کرد، هفت مطالعه و مجموع 301 شرکتکننده را وارد تحلیل کرد.
در بیشتر این پژوهشها از rTMS با فرکانس بالا و تحریک قشر پیش پیشانی پشتی جانبی استفاده شده بود. در تعدادی از مطالعات کاهش دفعات حملات و شدت سردرد نسبت به Sham مشاهده شد.
اما تفاوت قابل توجهی میان مطالعات از نظر نوع بیمار، محل تحریک، فرکانس، تعداد جلسات، معیارهای اندازهگیری و مدت پیگیری وجود داشت. همین ناهمگونی باعث میشود نتوان یک نتیجه یا پروتکل را برای همه بیماران تعمیم داد.
مرور دیگری در سال 2026 نیز مطالعات مربوط به اهداف مختلف تحریک را بررسی کرده و M1 و DLPFC را از نواحی پرمطالعه معرفی کرده است. نتایج برای بعضی اهداف مانند کاهش روزهای میگرن، شدت درد و مصرف دارو امیدوارکننده بودهاند، اما همچنان به مطالعات بزرگتر و استانداردتر نیاز است.
این سوال بسیار مهم است، زیرا شواهد TMS برای درمان حمله حاد و پیشگیری از حملات یکسان نیستند.
مطالعه شناختهشده مربوط به میگرن با اورا از sTMS برای درمان حاد حمله استفاده کرده است. در مقابل، بسیاری از مطالعات rTMS روی پیامدهای پیشگیرانه مانند کاهش تعداد روزهای میگرن، تعداد حملات یا شدت سردرد در طول چند هفته تمرکز دارند.
بنابراین نباید نتیجه یک دستگاه یا پروتکل Acute Treatment را مستقیما به rTMS پیشگیرانه تعمیم داد.

اورا مجموعهای از علائم عصبی موقت است که ممکن است قبل یا همزمان با سردرد ظاهر شود. اختلالات بینایی مانند خطوط نورانی یا نقاط درخشان از نمونههای رایج اورا هستند.
یکی از مهمترین کارآزماییهای TMS در میگرن با اورا همان مطالعه sTMS سال 2010 است که افزایش احتمال Pain-free بودن دو ساعت پس از درمان را نسبت به Sham گزارش کرد.
با این حال نباید نتیجه این مطالعه را به تمام بیماران مبتلا به میگرن بدون اورا یا تمام پروتکلهای rTMS تعمیم داد.
در میگرن مزمن تعداد روزهای سردرد بالاست و بیماری میتواند تاثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی داشته باشد. مطالعات مختلف rTMS در این گروه، اهداف مغزی و پروتکلهای متفاوتی را بررسی کردهاند.
برخی متاآنالیزها کاهش دفعات حملات، شدت درد و ناتوانی ناشی از میگرن را گزارش کردهاند؛ با این حال هنوز مشخص نیست کدام پروتکل برای کدام بیمار بیشترین احتمال پاسخ را ایجاد میکند.
همچنین در بیمارانی که به دفعات زیاد از مسکن یا داروهای حمله استفاده میکنند، احتمال Medication Overuse Headache نیز باید بررسی شود. در چنین شرایطی فقط افزودن یک درمان جدید بدون اصلاح مصرف دارو ممکن است کافی نباشد.
مناسب بودن این روش فقط به وجود تشخیص میگرن وابسته نیست. پیش از تصمیم باید شدت بیماری، تعداد حملات، پاسخ به درمانهای قبلی و عوامل ایمنی بررسی شوند.
مواردی که بهتر است قبل از شروع مشخص شوند:
برای آشنایی با روند ارزیابی، نحوه انجام جلسات و خدمات مربوط به تحریک مغناطیسی میتوانید صفحه مرکز rTMS در تهران را مطالعه کنید.
در حال حاضر یک تعداد جلسه واحد و استاندارد برای همه بیماران مبتلا به میگرن وجود ندارد. پژوهشها از تعداد جلسات، فرکانسها و اهداف مغزی متفاوتی استفاده کردهاند.
به همین دلیل عباراتی مانند «میگرن در 10 جلسه درمان میشود» یا «همه بیماران به 20 جلسه نیاز دارند» از نظر علمی قابل دفاع نیستند.
سوال مهمتر از تعداد جلسات چیست؟
بعد از چه مرحلهای قرار است تعداد روزهای میگرن، شدت حملات و مصرف دارو با وضعیت قبل از شروع مقایسه شوند و اگر تغییر کافی دیده نشد، برنامه چگونه بازبینی خواهد شد؟
بهتر است موفقیت درمان فقط بر اساس احساس کلی بیمار یا تمام شدن یک دوره جلسات سنجیده نشود. ثبت اطلاعات قبل از شروع و مقایسه همان شاخصها پس از درمان اهمیت زیادی دارد.
| شاخص | چه چیزی ثبت شود؟ | کاربرد |
|---|---|---|
| روزهای میگرن | تعداد روزهای میگرن در هر ماه | مهمترین شاخص پیشگیری |
| شدت درد | مثلا امتیاز صفر تا ده | مقایسه شدت حملات |
| مدت حمله | تعداد ساعت | بررسی تغییر مدت سردرد |
| داروی حمله | تعداد دفعات مصرف دارو | بررسی نیاز به Rescue Medication |
| ناتوانی | MIDAS یا HIT-6 در صورت تشخیص متخصص | بررسی تاثیر میگرن بر زندگی واقعی |
ثبت منظم سردرد یکی از سادهترین راهها برای تشخیص تغییر واقعی است. بهتر است پیش از شروع جلسات و در طول درمان موارد زیر ثبت شوند:
rTMS یک روش غیرتهاجمی است و در بسیاری از مطالعات به خوبی تحمل شده است، اما «بدون عارضه» نیست.
عوارض احتمالی میتوانند شامل موارد زیر باشند:
متاآنالیز مطالعات rTMS در میگرن نیز افزایش برخی عوارض نسبت به Sham را گزارش کرده است، هرچند عوارض در بسیاری از مطالعات خفیف و گذرا بودهاند.
برای توضیح کاملتر موارد ایمنی، صفحه عوارض rTMS را مطالعه کنید.

خیر. شروع rTMS به معنی قطع خودسرانه داروهای پیشگیرانه یا داروهای مورد استفاده هنگام حمله نیست. تصمیم درباره ادامه، تغییر یا کاهش دارو باید توسط پزشک انجام شود.
بعضی بیماران ممکن است از ترکیبی از اصلاح سبک زندگی، درمان دارویی و روشهای غیرتهاجمی بهره ببرند. مناسبترین برنامه به تعداد حملات، نوع میگرن، بیماریهای همراه و پاسخ قبلی به درمان بستگی دارد.
پیش از شروع درمان جدید باید Red Flagهای سردرد بررسی شوند. بعضی علائم نیازمند ارزیابی پزشکی سریعتر هستند و نباید صرفا به میگرن نسبت داده شوند.
در این شرایط اولویت، پیدا کردن علت سردرد است و تصمیم درباره rTMS باید بعد از ارزیابی مناسب انجام شود.
اگر میگرن با وجود درمانهای قبلی همچنان تاثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره دارد، میتوان درباره گزینههای درمانی دیگر با پزشک مشورت کرد. پیش از rTMS باید نوع میگرن، تعداد حملات، درمانهای قبلی، داروها و عوامل ایمنی بررسی شوند.
هدف جلسه اولیه فقط تعیین تعداد جلسات نیست؛ بلکه باید مشخص شود rTMS برای شرایط شما تا چه حد منطقی است و موفقیت درمان چگونه اندازهگیری خواهد شد.
شواهد جدید نشان میدهند rTMS میتواند در برخی بیماران مبتلا به میگرن با کاهش دفعات حملات، شدت درد یا ناتوانی همراه باشد. با این حال تفاوت قابل توجه پروتکلها و محدود بودن نمونه بسیاری از مطالعات باعث میشود نتوان یک نتیجه یا تعداد جلسه ثابت را برای همه افراد تعیین کرد.
همچنین باید میان sTMS و rTMS تفاوت قائل شد. مطالعه معروف 267 نفره مربوط به sTMS در میگرن با اورا بوده و شواهد آن نباید به شکل مستقیم به جلسات rTMS تعمیم داده شود.
اگر قرار است این روش بررسی شود، تشخیص صحیح میگرن، ثبت خط پایه سردرد، بررسی درمانهای قبلی و تعیین یک هدف قابل اندازهگیری اهمیت بیشتری از وعده نتیجه قطعی دارد. برای مشاهده اطلاعات تخصصی پزشک میتوانید صفحه دکتر فرامرز ذاکری را مشاهده کنید.
این مطلب برای افزایش آگاهی عمومی تهیه شده است و جایگزین تشخیص، ارزیابی یا برنامه درمانی فردی توسط پزشک نیست.